Yazar: Sabah Talgani

Bugünlerde Hz. Fatıma Zehra'nın (s.a.) şehadet yıldönümünü anıyoruz. Ancak bizim sadece Hz. Fatıma Zehra'nın (s.a.) faziletlerini bilmeye değil, "Hz. Zehra sosyal, eğitsel ve dini hayatımızda pratik bir örneğe nasıl dönüştürülebilir?" sorusunu sormaya ihtiyacımız var. Nitekim davranışı değiştirmeyen bir hayat hikâyesi sadece zihinde tutulan bir bilgi olarak kalır; gerçek anlamda izinden gitmek ise Hz. Zehra'nın (s.a.) tecessüm ettirdiği değerlerin aile ve toplum içinde günlük pratiklere dönüşmesiyle başlar.

Buradan hareketle, onun ilahi tebliğin vicdanındaki özel

konumunu anlıyoruz. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.a) şöyle buyurmuştur:

"Fatıma benden bir parçadır; onu üzen beni de üzer." Başka bir

rivayette ise: "Şüphesiz Allah, Fatıma’nın rızasıyla razı olur, onun

gazabıyla da gazaplanır" buyurmaktadır. Peygamberimiz'in bu sözleri,

kızına duyduğu duygusal bir övgüden ibaret olmayıp, onun yüksek makamını,

yaşantısındaki ilahi arılığı ve peygamberlik terazisindeki yerini gözler önüne

sermektedir.

Hz. Zehra’yı (s.a.) örnek almak, önce onun Allah ile olan

bağından başlar. O, ibadeti kişisel ve toplumsal gelişimden asla ayırmamıştır.

Nitekim bir hutbesinde namaza insanı kibirden arındırma, zekâta nefsi

temizleme, oruca ihlası pekiştirme, adalete kalpleri kaynaştırma, iyiliği

emretmeye kamu yararını sağlama ve akraba ziyaretine ise toplumun gelişmesini

sağlama rolünü atfetmiştir. Böylece bize açık bir yöntem sunmaktadır: Ahlakta

ve sosyal ilişkilerde kendini göstermeyen bir iman, eğitsel amacına ulaşamamış

demektir.

Aile hayatında da Hz. Zehra (s.a.) son derece anlamlı bir örnek

sunar. Müminlerin Emiri Hz. Ali (a.s.) ile olan hayatı çekişme ve yükü karşı

tarafa yıkma üzerine değil; sevgi, dayanışma ve sorumluluk üstlenme üzerine

kuruluydu. Kaynaklar, Müminlerin Emiri'nin (a.s.) onun hakkında şöyle dediğini

aktarır: "Allah'a yemin ederim ki, Allah onu yanına alana dek onu hiç

öfkelendirmedim ve bir işe zorlamadım; o da beni hiç öfkelendirmedi ve emrime

karşı gelmedi. Ona her baktığımda kederim ve üzüntüm dağılıp giderdi." Bu,

temeli saygı, merhamet ve ruhsal uyuma dayanan ailevi bir ilişkiye dair bir

eşin tanıklığıdır.

Burada Hz. Zehra örneği günümüz için toplumsal bir derse

dönüşebilir: Aile; aşağılamanın değil güvenin, zorlamanın değil diyaloğun,

sürekli hesap sormanın değil dayanışmanın mekânı olmalıdır. Kadın ve erkek,

aileye hizmet etmenin ortak bir sorumluluk olduğunu ve karşı tarafın onurunu

korumanın lütfedilen bir iyilik değil, ahlaki ve dini bir değer olduğunu

kavramalıdır.

Hz. Zehra (s.a.) sadece evinin sınırları içine kapanıp

kalmamıştı; başkalarının derdiyle dertlenmeyi, zorluklara sabretmeyi ve ihtiyaç

sahiplerine hizmet etmeyi hayat haline getirmişti. Kaynaklar, kendi ev halkı

için un öğütürken, zayıf ve yaşlı komşuları için sırf Allah rızası

doğrultusunda un öğüttüğünü aktarır. Bu yüzden ona duyulan sevgi sosyal

hayatımızda; akraba ilişkilerinde, muhtaca yardımda, fakirin onurunu korumada,

hakkın yanında durmada ve insanların acılarını hissetmede kendini

göstermelidir.

Hz. Zehra'yı (s.a.) hayatımızda anmak sadece anma programları,

nutuklar ve sloganlarla sınırlı kalmamalı; aksine onun yaşantısı günlük

davranışlarımız için bir ölçüt haline gelmelidir. Burada kendimize sormalıyız:

Onun sevgisi bizi daha çok ibadet eden ve ihlaslı olan bireyler yaptı mı?

Evlerimizin içinde bizi daha merhametli kıldı mı? Anne-babamızla ve

akrabalarımızla ilişkilerimizi düzeltti mi? Başkalarına karşı bizi daha adil

yaptı mı? Ve toplum karşısındaki sorumluluklarımızı üstlenmemizi sağladı mı?

İşte o zaman Hz. Zehra (s.a.) hakkında konuştuğumuz yüce bir şahsiyet olmaktan

çıkıp izinden gittiğimiz eğitsel bir yönteme; ihya ettiğimiz bir anıdan

yaşattığımız bir ahlaka; kalpteki bir sevgiden evde, sokakta, işte ve toplumda

kendini gösteren bir bağlılığa dönüşür. Ehl-i Beyt'i (a.s.) örnek almanın en

derin anlamı da işte budur.